Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

όχι πια δάκρυα

Επειδή δεν υπάρχει χειρότερο για μια μάνα από το να προκαλεί σωματικό πόνο στο ίδιο της το παιδί, τον ξαναπήγαμε στο γιατρό. Ο γιατρός κοίταξε με προσοχή το πουλί και μας διαβεβαίωσε πως όλα είναι τέλεια και αποκλείεται να πονάει. Αυτό με καθησύχασε ως ένα βαθμό όμως ο φόβος που αισθάνεται το αγοράκι μου είναι πραγματικός και τόσο έντονος που δεν αρκεί το γεγονός πως δεν υπάρχει σωματικός πόνος. Έτσι με το πατέρα του αποφασίσαμε να κάνουμε άμεσα κάποιες ενέργειες με ειδικούς γιατρούς. Όμως την επόμενη μέρα που έπρεπε να κάνει μπάνιο βρεθήκαμε μπροστά σε μια καινούργια κατάσταση.


Μαμά, θα κάνουμε και πουλί;

Ναι.

Εγώ θα γελάω, δε θα κλαίω. Μόνο θα γελάω.

? Μπράβο αγόρι μου.

Δε θα κλαίω. Θα γελάω.

Σ' ευχαριστώ μωρό μου. Με στεναχωρεί πολύ που πρέπει να στο καθαρίζω με το ζόρι. Είσαι το παιδάκι μου και το μόνο που δε θέλω είναι σε πονάω ή να σε κάνω να φοβάσαι. 

Δε θα κλαίω μαμά, θα δεις.

...

Τι καταπληκτικό παιδί που είσαι!

Είδες μαμά; γελάω.

Είσαι το καλύτερο παιδί του κόσμου. Κατάφερες να διαχωρίσεις τον πόνο από το φόβο. Μπράβο αγόρι μου. Είσαι υπέροχος!


Τελικά η επίσκεψη στο γιατρό, και η ανάγκη του να μην επαναληφθεί,  τον έκαναν να διαχωρίσει τον φόβο από τον πόνο. Τέλος πια δάκρυα. Επιτέλους!



Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

φίμωση

Ο Τ. δεν έχει ξεμπερδέψει ακόμα με το θέμα της φίμωσης. Προχτές τον έκανα μπάνιο και έπρεπε να τραβήξει πίσω το πετσάκι για να πλύνει το περιβόητο πουλί.


Αν πονάς πρέπει να πάμε στο γιατρό να σε δει.

Όχιιιιιι!

Αν δεν είναι πόνος αλλά είναι φόβος πρέπει να το ξεχωρίσεις και να προσπαθήσεις.

Φοβάμαι.

Το ξέρω. Όμως αν είναι φόβος και όχι πόνος πρέπει να προσπαθήσεις. Διαφορετικά πρέπει οπωσδήποτε να πάμε στο γιατρό να δει το λόγο που πονάς.

Όχι γιατρό, δε θέλω. Εσύ να το κάνεις.

Ούτε εγώ θέλω να πάμε στο γιατρό αλλά ούτε θέλω να στο κάνω με το ζόρι. Πρέπει να ηρεμήσεις και να με αφήσεις να στο φτιάξω. Αν δε με αφήσεις εγώ με το ζόρι δεν ξανακάνω τίποτα, εσύ πονάς κι εγώ στεναχωριέμαι.

Να το κάνεις.

Θα με αφήσεις;

Ναι.


Μετά από μισής ώρας άκαρπες προσπάθειες εγκατέλειψα και τον ρώτησα...


Θα πάμε στο γιατρό, δεν προσπαθώ άλλο διότι δεν μπορώ να καταλάβω αν πονάς ή αν φοβάσαι και δεν θέλω να κάνω τίποτα με το ζόρι.

Πονάω, έχω ένα καλώδιο μέσα στο πουλί μου.

Ένα καλώδιο σαν δαχτυλίδι ή σαν σκοινί ανοιχτό;

Σα δαχτυλίδι μαμά μου.



Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

εφηβεία

Και η ατάκα που σκοτώνει από τον Π. το Θεό...


Μαμά, να ξέρεις, στην εφηβεία τα παιδιά δεν ακούνε τους γονείς τους, κάνουν ό,τι θέλουν και έχουν συνέχεια νεύρα.

Αχα!

Και δεν ακούνε τους γονείς τους.

Το άκουσα αυτό.

Κανέναν δεν ακούνε.

Είναι δύσκολη η εφηβεία, συμφωνώ.

Πότε θα μπω στην εφηβεία; στα 18;

Ναι αγόρι μου, τα 18 είναι μια καλή ηλικία για τη μανούλα να μπεις στην εφηβεία.


Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

υπαρξιακά

Χτες ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο ο Π., ο Τ. κι εγώ κι επιστρέφαμε σπίτι από τα σχολεία τους. Ο Π. με ρωτάει...


Μαμά, γιατί γεννιώμαστε;

...

Δεν εννοώ πως ήρθαμε στη γη. Αν δηλαδή ήρθαμε από τους πιθήκους ή μας έφτιαξε ο Θεός. Αυτό εντάξει ξέρω πως ο καθένας διαλέγει ό,τι θέλει. Εννοώ, γιατί ήρθαμε στη γη. Ποιός ο σκοπός;

Ε... επειδή φτάσαμε και για να μην τα λέμε μέσα στο αυτοκίνητο και σκάσουμε από τη ζέστη, να ανέβουμε πάνω και συζητάμε ευχαρίστως αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Εντάξει;

Ναι μαμά.


Ανεβαίνουμε πάνω, βγάζουμε παπούτσια, βάζουμε τσάντες και σχολικά στη θέση τους, πλένουμε χέρια και καθόμαστε στην κουζίνα να φάμε.


Λοιπόν, τώρα που ο Τ. είναι στη θέση του και ήσυχος, μπορούμε να κουβεντιάσουμε ό,τι θες. Πες μου.

Άσε ρε μαμά, τώρα έχει χελωνονιτζάκια.


Πρώτον, αν κατάλαβα καλά, με σώσανε οι χελώνες;
Δεύτερον, πού έμαθε το παιδί τον Δαρβίνο;
Τρίτον, "διαλέγει ο καθένας ό,τι θέλει" για την προέλευση του ανθρώπου; 


Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

γιατί οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά;

Ερωτήσεις ενός οκτάχρονου.
Ο Π. προχτές αναρωτήθηκε...


Μαμά, γιατί οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά;

Διότι τα παιδιά έχουν ανάγκη κάποιον να τα φροντίζει.

Δεν εννοώ γιατί μας αγαπάτε; αυτό το καταλάβαινω, μας αγαπάτε επειδή είμαστε τα παιδάκια σας. Ούτε λέω εσείς βγάζετε λεφτά κι εμείς όχι. Γιατί δε μας δίνετε λεφτά να μεγαλώνουμε μόνοι μας;

Οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά μέχρι τα παιδιά να μπορούν να φροντίζουν μόνα τους τον εαυτό τους.

Γιατί δηλαδή εγώ δεν μπορώ να φροντίζω μόνος μου τον εαυτό μου; είμαι μεγάλος.

Οι γονείς βοηθούν τα παιδάκια τους να βρουν τη θέση τους μέσα στην κοινωνία. Εσείς δεν γνωρίζετε ακόμα τι είναι ηθικό, τι είναι καλό, τι είναι αποδεκτό στην κοινωνία που όλοι μας ζούμε. Οι γονείς φροντίζουν να σας προετοιμάσουν διότι όλα αυτά, το ηθικό, το καλό, το σωστό, δεν είναι απόλυτες αλήθειες που όλοι συμφωνούν από πάντα και για πάντα ούτε είναι γνώση την οποία έχουμε από τη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο. Είναι συμβάσεις και αξίες που διαμορφώνονται σε κάθε κοινωνία ανάλογα με τις συνθήκες και τις εποχές. Παράδειγμα, στα παλιά χρόνια αν έλεγες πως ακούς φωνές μέσα στο κεφάλι σου να σου μιλάνε και να σου λένε τι να κάνεις το πιό πιθανό είναι να σε περνούσαν για μάγισσα και να σε έκαιγαν στην πυρά. Σήμερα το πολύ πολύ να σε πάνε να σε δει γιατρός.

Και;

Και τα παιδάκια λοιπόν μαθαίνουν από τους γονείς τους με αγάπη, στοργή και φροντίδα πως να είναι οι αυριανοί ενήλικες.

Μάλιστα.

Σε κάλυψα.

Νομίζω.


Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

μάτια μου

Χτες, είχα ξαπλώσει με τον μικρό στο κρεβάτι και λέγαμε παραμύθια μέχρι να κοιμηθεί. Φυσικά αντί για παραμύθια κάναμε αγάπες, μελωμένα φιλιά, σφιχτές αγκαλιές και κοιτάγματα στα μάτια. Κάπου εκεί με ρωτάει...


Μαμά, γιατί είναι μαύρα τα μάτια σου;

Έτσι γεννήθηκα αγάπη μου.

Και τα δικά μου τα μάτια είναι μαύρα.

Ναι, πήρες τα δικά μου μάτια.

Όχι! εσύ πήρες τα δικά μου.

Εντάξει, εγώ πήρα τα δικά σου.

Κι ο Π. έχει μαύρα μάτια.

Ναι, κι εσύ και ο Π. πήρατε τα μάτια μου.

Ο μπαμπάς έχει μαύρα μάτια;

Όχι, ο μπαμπάς έχει πράσινα μάτια.

Τα θέλω πίσω.

Ποιά;

Τα μάτια μου.

Εεεε, μη βάζεις τα χέρια σου στα μάτια μου. Δεν είναι τα δικά σου αυτά, είναι τα δικά μου.